Skarbnica pamięci. Plenerowa wystawa przy katedrze

19 września przed katedrą św. Apostołów Piotra i Pawła w Legnicy zostanie otwarta plenerowa wystawa „Skarbnica pamięci. Zajrzyj do kapsuły czasu z legnickiej katedry”. To okazja, by poznać historię miasta widzianą przez pryzmat depozytów ukrywanych w wieży świątyni przez niemal trzy stulecia.

Ekspozycja pozwoli prześledzić, jak od połowy XVII wieku aż do XIX stulecia kolejne pokolenia legniczan utrwalały w kapsule czasu pamięć o ważnych wydarzeniach. 

Najstarszy z odnalezionych dokumentów pochodzi z 1650 roku. W kapsule umieszczono go przy okazji odbudowy spalonej wieży, którą 11 listopada 1648 roku, pochłonął pożar, jaki strawił znaczną część Legnicy. Prace remontowe prowadzono w latach 1649-1651. Sfinansowano je ze zbiórki prowadzonej w Brzegu, Nysie, Lubaniu, Żytawie oraz Zgorzelcu. Działo się to w schyłkowym okresie panowania księcia legnickiego Jerzego Rudolfa (1595-1653). I to właśnie dwie monety tego władcy - humanisty, mecenasa sztuki, kompozytora i poety - umieszczono w kapsule: dukat z 1621 roku, wybity w mennicy w Chojnowie oraz talar z 1607 roku bity wspólnie z bratem Janem Chrystianem – księciem brzeskim.

Kolejny depozyt złożono w 1775 roku. Był on najokazalszy. W kapsule znalazły się wówczas nowe dwa dokumenty oraz 23 monety obiegowe. Upamiętniały one panowanie króla Prus, Fryderyka II Wielkiego. Ponadto, w zestawie znalazły się drobne monety niemieckich księstw oraz bite w mennicach Saksonii cztery srebrne monety króla Polski Augusta III Sasa. Jeden z dokumentów opisuje niezwykłe wydarzenie, które doprowadziło do remontu wieży. Mówi o dramatycznym wybuchu w miejskim młynie prochowym.  Eksplozja ponad 900 kg prochu uszkodziła północną wieżę katedry. Związany z eksplozją w prochowni remont północnej wieży ograniczył się do naprawy iglicy, którą w dniu 2 października 1775 roku przeprowadził dekarz Johann Wentzel Kaulfufs z Czach. Wtedy też legnicki depozyt założony w 1650 roku wzbogacił się o dodatkowy dokument ze spisem monet.

Ostatnie uzupełnienie kapsuły miało miejsce w 1823 roku, kiedy wichura uszkodziła wieżę kościoła. 26 maja dekarz Christian Büttner zdemontował hełm po czym - 2 czerwca - po niezbędnych pracach naprawczych osadził go z powrotem. Do legnickiej kapsuły czasu dołożono wówczas następne dwa dokumenty oraz 10 monet króla Prus i księcia Śląska Fryderyka Wilhelma III. Ostatnia z monet pochodzi z roku 1822, kiedy 52-letni, owdowiały monarcha spotkał w Karlowych Warach młodą hrabiankę, Augustę von Harrach, którą dwa lata później poślubił i uczynił księżną von Liegnitz.

Plenerowa wystawa przed katedrą przybliży wszystkie te wydarzenia, ukazując, jak kapsuła czasu stała się świadectwem pamięci miasta – nie tylko jego klęsk i zniszczeń, lecz także odbudowy i siły społeczności lokalnej. Na planszach zobaczymy zarówno opisy dawnych katastrof i remontów, jak i kontekst historyczny: panowanie książąt piastowskich, okres pruski czy rolę Legnicy jako ważnego ośrodka miejskiego. 

Ekspozycja jest adresowana do szerokiej publiczności – mieszkańców, turystów i młodzieży szkolnej – i stanowi cenne uzupełnienie prezentacji oryginalnych dokumentów i monet we wnętrzu katedry. 19 września w godzinach 9:00–17:30 będzie można obejrzeć autentyczne znaleziska oraz wysłuchać wykładów pracowników Muzeum Miedzi, którzy przybliżą kontekst odkrycia.

Warto dodać, że tradycja umieszczania depozytów będzie kontynuowana. Do współczesnej kapsuły czasu trafi m.in. wspólna fotografia mieszkańców Legnicy wykonana 13 września podczas Imienin Ulicy Najświętszej Marii Panny – jako świadectwo teraźniejszości przekazane potomnym.

Organizatorami wydarzenia są: Miasto Legnica, Muzeum Miedzi w Legnicy oraz Diecezja Legnicka.

Galeria zdjęć